Tick tock

For a Few Dollars More (1965) by Sergio Leone

Time is up for one of them..

-

Birinin ölüm vakti geldi..

*: It's a great honor to finally have master Leone on this blog. Thanks to Özer Oker for submitting this frame (over a year ago, my bad for putting it up this late). 
Leone üstadı sonunda bu blogda ağırlamak büyük bir onur. Özer Oker'e bu kareyi gönderdiği için (1 yıldan uzun süre önce gönderdi, anca koyabildim, benim salaklığım). 

Toto

Nuovo Cinema Paradiso (1988) by Giuseppe Tornatore

Meet Toto. A lone soul, trapped, without his love.. Can't leave, can't move, can't feel..

-

Toto ile tanışın. Hapsolmuş yalnız bir ruh.. Aşkından uzak. Terkedemiyor, hissedemiyor.. 

City of God

Cidade de Deus (2002) by Fernando Meirelles and Kátia Lund
A frame that needs no description. Lost children of the city of god. Later on in real life, they all became gang members. Just as was told, justice will unfold..

-
Tanım gerektirmeyen bir kare. Tanrı kentin kayıp çocukları. Gerçek hayatta sonradan hepsi birer çete üyesi oldu. Beklendiği gibi..
*

Please notice the sky scrapers at the background, they tell the main story. / Arka plandaki gökdelenlere lütfen dikkat, gerçek hikâyeyi onlar anlatıyor.

Do it Antonio!

Ladri di biciclette (Bicycle Thieves) (1948) by Vittorio De Sica
I can't, and never will be able to, forget the first time I saw this frame. It was the first time I felt this much emotion during a movie and I wasn't event at the theater, just a dude at home in front of a computer screen.. I yelled.
"Do it Antonio! It's your right! You're not the one to be blamed! Do it! Do it for Bruno!"
The dilemma Antonio goes through during this scene is so heart wrenching.. When you see Bruno's tears.. I can't even write properly about this scene.. Pure cinema. Nothing else.
I have never felt anything even remotely close to this experience. This is why I think that Ladri di biciclette is one of the (if not the) greatest ever filmed.
-
Bu kareyi gördüğüm ilk ânı hiç unutmadım, unutamayacağım. İlk kez bir film sırasında bu kadar yoğun duygular yaşadım, üstelik sinemada bile değildim, bilgisayar başında bir başıma.. Bağırdım.
"Çal onu Antonio! Bu senin hakkın! Suçlanması gereken sen değilsin! Yap! Bruno için yap!"

Antonio'nun yaşadığı çıkmaz yürek parçalayıcıdır.. Bruno'nun gözyaşlarını gördüğümüzde ise.. Bu sahne hakkında doğru dürüst yazamıyorum bile. Saf sinema. Başka bir şey değil.

Bu duyguya ucundan bile yaklaşan bir tecrübeyi hâlâ yaşamadım. Bu nedenle Bisiklet Hırsızları'nın gelmiş geçmiş en iyi filmlerden biri (en iyisi değilse eğer) olduğunu düşünüyorum.

-

And who can ever forget Bruno? The sweetest kid ever, after The Kid himself. / Ve Bruno'yu kim unutabilir? The Kid'in kendisinden sonraki en tatlı çocuk.

One more cup of coffee

Trois couleurs: Bleu (Three Colours: Blue) (1993) by Krzysztof Kieslowski
Julie lost all her family. She's alone now. Nothing to live for, nothing to care about. So isolated from the whole world. A state of mind, so careless about the world..
Julie tüm ailesini kaybetti. Artık yalnız. Uğruna yaşayacak bir şeydi, değer verecek hiçbir şeyi yok. Dünyadan soyutlanmış. Dünyadan kopuk, ilgisiz bir ruh hali...

Les quatre cents coups (The 400 Blows) (1959) by François Truffaut

Meet Antoine. A lonely, entrapped soul. Looking for a way out, never finding it.
Antoine ile tanışın. Yalnız, kapana kısılmış bir ruh. Çıkış arayan, asla bulamayan.



Meet Antoine, again. A free soul. Endless 'till the bounds of sight.

Antoine ile tekrar tanışın. Özgür bir ruh. Sonsuz, gözün görebildiği yere kadar.